Hoe dieren ons leren luisteren naar wat ons lichaam al weet

🌿 Wat is jouw resetmomentje?

Deel het hieronder — ik lees het graag.

Inleiding:

Soms lijkt het alsof je gezin een snelkookpan is vol emoties, plannen en onverwachte wendingen. En tussen al dat geregel door vraagt je lichaam zachtjes: “Hé, hoor je mij nog?”

In deze blog vertel ik hoe stress werkt in ons zenuwstelsel, wat het betekent als je lichaam spanning blijft vasthouden — en waarom juist dieren, natuur (en vooral paarden 🐴) kunnen helpen om terug te keren naar rust, balans en jezelf.

Hoe paarden ons leren luisteren naar wat ons lichaam al weet

Lieve lezer,

Hoe ging jij de laatste tijd om met de intensiteit van je gezin? Was er harmonie, of werd het op sommige momenten toch allemaal even te veel?

In de blog ‘You matter’ had ik het al over die kleine bewustwordingen die zo’n groot verschil kunnen maken. En ja, dat vraagt oefening, tijd — én kritisch zelfinzicht. Soms voel je spanning in je lichaam zonder precies te weten waarom. Of misschien liep alles net op wieltjes, maar kwamen er toch van die vage pijntjes opzetten die medisch niet te verklaren zijn. Gespannen spieren — vaak in nek of schouders — een geklemde kaak, een oppervlakkige ademhaling… kleine signalen van een lichaam dat zegt: “Hé, er speelt iets. Luister even naar mij.”

En dat luisteren, dat is iets wat we vaak vergeten. We hollen van taak naar taak — gezin, werk, boodschappen — en ondertussen stapelt dat onzichtbare spanningslaagje zich stilletjes op.

Ons zenuwstelsel speelt daarin een hoofdrol. Het bestaat uit twee grote delen: het centrale zenuwstelsel (hersenen en ruggenmerg) en het perifere zenuwstelsel (Zorgt voor de verbinding tussen spieren, zintuigen en het centrale zenuwstelsel). Binnen dat netwerk werkt ook het autonome zenuwstelsel, dat zonder onze bewuste controle zorgt voor hartslag, ademhaling en spijsvertering.

Dat autonome systeem heeft twee kanten:

• De sympaticus, die ons lichaam activeert bij stress of inspanning — de bekende fight, flight, freeze-reactie.
• En de parasympaticus, die zorgt voor rust, herstel en vertering.

Die twee moeten in evenwicht blijven. Want stress is op zich niet slecht — het is zelfs nuttig. Het geeft ons focus, energie en daadkracht. Zonder een beetje stress zouden we niet groeien.

Maar wanneer de balans te lang overhelt naar actie en overleven, raakt ons systeem uitgeput. De sympaticus neemt het stuur over en dan staat je lichaam steeds op scherp, zelfs wanneer alles om je heen stil is, lijkt je hoofd geen uitknop te hebben.

De vraag is dus: hoe breng jij je lichaam terug in ruststand? Hoe merk je dat je te veel spanning draagt? En — belangrijker nog —  wat kan helpen om dat evenwicht te herstellen? Wil je hier meer over weten? Geef even een seintje hieronder.

Voor mij kwam daar een onverwachte leermeester bij kijken: het paard. 🐴

Paarden reageren niet op wat je zegt, maar op wat je uitstraalt. Ze voelen je energie haarfijn aan. Ze spiegelen exact wat er in jouw lichaam gebeurt — zonder oordeel, zonder woorden.

Sta je er gespannen bij, dan zal het paard afstand nemen of dat tonen via andere lichaamstaal (onrust, hoofd hoog houden, ogen opensperren…). Kom je met een open, rustige energie, dan ontspant het dier, houdt het zijn hoofd laag, sluit de ogen, gaat rustig grazen… en volgt het je vanzelf. Het is fascinerend hoe snel ze jou spiegelen en je terugbrengen naar het hier en nu. Je ademhaling vertraagt, je schouders zakken, je lichaam herinnert zich hoe rust eigenlijk voelt.

Dat geldt trouwens niet alleen voor paarden. Ook honden, vele andere dieren en de natuur, hebben het vermogen om je -als je het toelaat- terug te brengen naar je basis. Zeker voor (hoog)begaafde mensen — die intens voelen, denken en vaak ook moeilijk kunnen ‘uitzetten’ — kan dit contact ongelooflijk helend zijn.

Voor mijn opleiding in systemisch coachen en traumabehandeling met paarden ben ik om de twee maanden twee dagen van huis. Die tijd is goud waard. Niet alleen omdat ik daar leer over -mijn eigen- diepere patronen en het helen van trauma, maar omdat ik in die dagen volledig kan zakken in rust en natuur. Geen ruis, geen constante prikkels. Enkel paarden, de wind, aarde onder mijn voeten — en ‘s avonds een avond alleen.

De connectie met de dieren, de natuur, en uiteindelijk met mezelf… het is telkens een kleine reset. Een herinnering dat zorg dragen voor anderen pas echt waarde krijgt als je ook zacht durft te zijn voor jezelf.

En misschien is dat ook wat ik jou wil meegeven:

Je hoeft niet altijd te doen om beter te voelen. Soms mag je gewoon zijn. Een wandeling met de hond, een moment in stilte bij je huisdier, of gewoon buiten zitten en de herfstzon voelen op je gezicht — dat is gewoon zijn.

De natuur, de dieren, ze brengen je niet iets nieuws… ze brengen je terug naar wat er altijd al was.